#manifest

Wiedz, że nie wiesz,

co Cię gryzie trapi zaburza boli nęka traumatyzuje męczy prześladuje izoluje

#niewykrywalnie.

Każdego dnia 15 Polek i Polaków postanawia odebrać sobie życie (raport WHO z 2019 r.)

Średnio co 2 godziny samobójstwo popełnia mężczyzna (2. miejsce w Unii Europejskiej) a co 8 kobieta (42. miejsce w UE).
Te statystyki nie obejmują dzieci i młodzieży oraz okresu po wybuchu pandemii SARS-CoV-2 (COVID-19).

Brak wiedzy, stygmatyzacja, strach przed wykluczeniem oraz fobie społeczne mają kluczowy wpływ na wysokość tych statystyk ponieważ ograniczają zdolność do szukania pomocy osób w kryzysie psychicznym. 

 

Musimy porozmawiać.

Najczęściej identyfikowanym powodem podjęcia tak drastycznej decyzji jest doświadczenie kryzysu psychicznego oraz niemoc poszukiwania pomocy wynikająca ze stygmatyzacji społecznej zdrowia psychicznego w naszym kraju.

Instynktowny strach przed napiętnowaniem /wykluczeniem społecznym odbiera nam możliwość racjonalnej oceny zagrożenia dla naszego zdrowia psychicznego. Poza jego długofalowym wyparciem lub negacją, może dojść do pogłębienia zaburzenia i w efekcie zagrozić życiu osoby w kryzysie psychicznym.

Każde samobójstwo osoby w kryzysie psychicznym jest tragicznym dowodem na kryzys zdrowia publicznego w naszym kraju.

Oznacza, że Państwo nie zapewnia podstawowego poziomu bezpieczeństwa zdrowotnego pod postacią dostępu do kluczowej wiedzy oraz opieki specjalistycznej dla swoich obywateli.

Zdrowie publiczne w Polsce.

Kluczową rolą wybieranych przez nas urzędników jest zapewnienie nam bezpieczeństwa narodowego. Zdrowie publiczne jest jednym z jego kluczowym obszarów. 

Niestety, kolejne rządy od lat traktują ochronę zdrowia publicznego oraz potrzeby służby zdrowia jako coś niewidzialnego z perspektywy priorytetów ich zobowiązań wobec nas, suwerena. Zracają ku niemu uwagę jedynie z czysto politycznych pobudek. Szczególnie pojęcie profilaktyki oraz proaktywnej walki z zagrożeniami dla naszego zdrowia publicznego nigdy nie stanowiło kluczowego elementu strategii rządzenia. A powinno

Najlepszym dowodem na prawdziwość tego faktu jest trwająca aktualnie pandemia COVID-19 oraz działania rządu. Nadrzędnym priorytetem tych działań powinno być zapewnenie bezpieczeństwa zdrowotnego obywatelom naszego kraju.

Niestety tak nie jest. Główne priorytety to wykorzystanie zagrożeń pandemii SARS-CoV-2 do osiągnięcia politycznych celów partii będących u władzy.

Niewykrywanie #pozastygmę

Stygmatyzacja HIV (w cieniu fobii społecznych) oraz osób żyjących z wirusem to fundamentalny przekaz pierwszych działań w ramach inicjatywy #nadobrze.

Będzie ona punktem odniesienia do kolejnych obszarów zdrowia publicznego, które z czasem zostaną objęte naszą działalnością edukacyjną.

W oparciu o najnowsze osiągnięcia naukowe, wiedzę medyczną oraz ekspertów poprzez doświadczenie czyli osób żyjących z HIV niewykrywalnym będziemy eliminować problemy komunikacji o HIV/AIDS, które trawią nasze społeczeństwo od lat.

Obraz wirusa HIV różni on diametralnie od tego, który znamy wszyscy (niestety) z filmu Filadelfia. Strach przed obcowaniem z wirusem HIV i stygmatyzacja osób z nim żyjących wynikające z niewiedzy to efekty wieloletnich zaniechań w kwestii powszechnej i rzetelnej edukacji seksualnej opartej na aktualnych osiągnięciach medycyny i nauki – bez ideologicznych zniekształceń.

Inicjatywa Nadobrze

w walce o dostęp do rzetelnej i aktualnej wiedzy z zakresu zdrowia publicznego. ‘Niewykrywalnie’ jest pierwszym działaniem skupionym na społecznej edukacji profilaktycznej z zakresu zdrowia publicznego.

Inicjatywa naszej grupy ‘niewykrywalnych’ sygnalistow jest obywatelskim sprzeciwem wobec ideologicznego zniekształcania dokonań nauki i medycyny w dziedzinach zdrowia fizycznego, psychicznego oraz seksualnego – kluczowych obszarów zdrowia publicznego.

Sprzeciwiamy się trwającemu od lat procesowi negowania autorytetów tak naukowych jak i medycznych na korzyść propagandowo nacechowanej komunikacji związanej z naszym zdrowiem publicznym.

Mówimy NIE absurdalnej działalności zniewalania przekazów merytorycznych (naukowo i medycznie) idologicznie nacechowaną walką o wpływy prowadzoną od 2015 roku przez naszych rządzących.

 

Stygmatyzacja i fobie społeczne.

W oparciu o zagadnienie stygmatyzacji osób żyjących z HIV odkryjemy przed Wami mechanizm działania jej oraz fobii społecznych. Zobaczycie w jaki sposób się manifestują i eskalują do przejawów agresji werbalnej i fizycznej, które poza oczywistym zagrożeniem dla osób stygmatyzowanych stanowią również barierę przed podejmowaniem działań profilaktycznych przez osoby zdrowe np. regularnym testowaniem się na obecność wirusa HIV (i innych infekcji przenoszonych drogą płciową) lub (w przypadku wykrycia zakażenia HIV) podjęcia leczenia ARV, powrót do zdrowia oraz wyeliminowanie ryzyka zakażenia HIV kolejnych osób. Świadectwa osób żyjących z HIV nawet kilkanaście lat ukażą krytyczne momenty, w których stygmatyzacja i lęk przed ostracyzmem społecznym – może doprowadzić do poważnych problemów zdrowotnych lub nawet zagrażać życia. Do tego mogących zagrażać sobom z naszego otoczenia.

Metodologia.

Podejmowane przez nas zagadnienia są przepracowywane wg klucza wiedzy i doświadczenia z trzech kluczowych perspektyw – medycznej, naukowej i społecznej. Takie podejście wyklucza pojęcie “tabu” – wypierania racjonalnych przekazów, które nie docierają do odbiorców ze względu na stygmę społeczną. Do opracowywania każdego zagadnienia tworzy zespół specjalistów z danej dziedziny – naukowców, medyków, społeczników oraz tzw. ekspertów przez doświadczenie czyli osoby, które w swoim życiu doświadczyły np. kryzysu zdrowotnego/psychicznego. Pokonały go i wraz z powrotem do normalnego życia, znalazły w sobie chęć i gotowość do dzielenia się swoimi doświadczeniami, tak żeby uchronić przed nimi innych. Te doświadczenia z perspektywy nauki są bezcenne, ponieważ zawierając ogromny ładunek emocjonalny, stanowią kluczowe “życiowe”  uzupełnienie dla wiedzy naukowej.